CLICKBAIT ni JO BARLIZO

SA panahon ng matitinding hidwaan sa pulitika, madalas na nasasapawan ng personal na interes at kampihan kung ano ang makabubuti sa institusyon.

Ito ang usaping dapat pagtuunan ng pansin sa naging desisyon ni Senator Francis ‘Chiz’ Escudero na dumalo sa plenaryo sa gitna ng tensiyon at kaguluhan sa Senado. Sa halip na tingnan ito bilang pagkampi sa isang panig o pagtalikod sa isa pa, mas mahalagang suriin kung ano ang ipinakikita nito tungkol sa pananagutan sa isang demokratikong institusyon.

Napakadaling magpasya batay sa pulitikal na kalkulasyon. Mas madali ring umiwas sa mga kontrobersyal na sitwasyon upang hindi mabatikos ng alinmang panig. Ngunit ang tunay na pagsubok sa pamumuno ay kung kaya bang isantabi ang personal na konsiderasyon para unahin ang tungkulin.

Ayon mismo kay Escudero, nakita niyang unti-unti nang naaapektuhan ang normal na operasyon ng Senado. Ang kanyang naging pananaw ay simple: hindi maaaring manatiling nakatigil ang lehislatura dahil lamang sa mga alitang pampulitika. Habang nagpapatuloy ang bangayan, may mga panukalang batas na naghihintay ng deliberasyon, may mga pambansang usapin na nangangailangan ng aksyon, at may mamamayang umaasa sa paggana ng mga institusyon ng gobyerno.

Ito ang madalas na nakaliligtaan sa gitna ng sigawan at sisihan. Ang Senado ay hindi pag-aari ng sinomang senador. Hindi rin ito umiikot sa ambisyon, sama ng loob, o estratehiya ng alinmang paksyon. Ang Senado ay isang institusyong itinatag upang magsilbi sa sambayanan at tiyaking gumagana ang sistema ng demokrasya.

Kapag mga personal na interes ang sentro ng bawat desisyon, ang institusyon ang unang nasasaktan. Kapag ang bawat hakbang ay sinusukat lamang batay sa kung sino ang makikinabang o malulugi sa pulitika, nawawala ang mas malaking layunin ng serbisyo publiko.

Hindi nangangahulugang lahat ay dapat sumang-ayon sa naging hakbang ni Escudero. Sa isang demokrasya, mahalaga ang pagtatanong at pagbatikos. Ngunit dapat ding kilalanin na may mga pagkakataong ang tamang desisyon ay hindi nakabatay sa kung sino ang kakampi o kalaban, kundi sa kung ano ang kinakailangan upang mapanatiling gumagana ang institusyon.

Dahil sa dulo, ang mga alyansa ay nagbabago. Ang mga paksyon ay nabubuo at nagwawakas. Ang mga pulitikal na tunggalian ay lumilipas. Ngunit ang Senado ay nananatili bilang isa sa mga haligi ng ating demokratikong sistema.

Kaya sa mga panahong sinusubok ng kaguluhan at pagkakahati-hati ang institusyon, ang tunay na sukatan ng pamumuno ay hindi kung gaano katatag ang katapatan sa isang kampo. Mas mahalaga kung gaano katatag ang paninindigang unahin ang Senado, ang tungkulin nito, at ang interes ng sambayanan kaysa anomang personal o pampulitikang interes.